LiveXS - Le Guess Who? Dag 1: Nirvana voor volwassenen

Le Guess Who? Dag 1: Nirvana voor volwassenen

| Afdrukken |

Doorsturen

zaterdag 28 november 2009

TIVOLI, Utrecht
26 november 2009

Dit jaar niet alleen Canadese acts op het Utrechtse festival Le Guess Who? Nee, de bands komen uit alle windstreken en hebben als overeenkomst dat ze allen een eigen geluid nastreven. Tijdens de openingsdag viel de eigenzinnigheid van Dead Confederate en A Place To Bury Strangers op. Vooral het laatste optreden ging gepaard met een hoop decibelen.

Le Guess Who? vindt plaats op zeven verschillende plaatsen. Donderdag wordt er slechts op twee plekken muziek gemaakt. Het Canadese The Tragically Hip speelt in de Tivoli op de Oude Gracht, terwijl Dead Confederate, Tweak Bird en A Place To Burry Strangers in Tivoli de Helling staan. Dead Confederate begint met wat technische problemen, maar weet toch vanaf minuut één te boeien.

Het bandgeluid is psychedelisch en bombastisch. Vooral het orgeltje zorgt voor een buitenaards sfeertje. De Amerikanen kunnen echter ook verrassend catchy uit de hoek komen. ‘De Nirvana voor volwassenen’ zou je ze kunnen noemen. Het is meer dan hoorbaar dat de roots van de band in de grunge liggen. Bovendien lijkt zanger/gitarist Hardy Morris niet alleen op Kurt Cobain, maar kan hij net als de voormalige grungeheld eigenlijk helemaal niet zingen. Storend is dat niet. Zijn stem smelt samen met het bombastische bandgeluid.

Na het indrukwekkende Dead Confederate valt de show van Tweak Bird in het niet. De band is een volledig overbodig tussendoortje. Het ene moment raust het duo als een reïncarnatie van Death From Above 1979, maar het andere moment lijkt het wel alsof ze nog nooit eerder een instrument hebben aangeraakt.

A Place To Burry Stranger, APTBS, is toch wel de band waar de meeste bezoekers voor gekomen zijn. Op cd klinkt de band al zenuwslopend hard, maar live gunnen de New Yorkers de luisteraar al helemaal geen rust. Anderhalf uur lang jakkert APTBS op een angstaanjagend hoog volume door als een machine, een ontsporende machine wel te verstaan. Er zijn momenten waarop het allemaal weinig meer met muziek te maken heeft. De band bouwt niet op naar een climax; Nee, álles is een climax. Het volume is zo hard dat zelf de meest fanatieke fans met de handen op hun oren staan te kijken.

Tussen al het geweld door valt toch de toegankelijkheid van de refreinen op. Een show van anderhalf uur blijkt alleen iets te lang voor een noiseact. Immers; alle bezoekers zullen de volgende dag door hun wekker heen zijn geslapen. tekst Milo Lambers

Reacties

Log in om te kunnen reageren!