LiveXS - Zita Swoon zwaait uit met gloeiend wintervuur

Zita Swoon zwaait uit met gloeiend wintervuur

| Afdrukken |

Doorsturen

maandag 14 december 2009

ANCIENNE BELGIQUE, Brussel
12 december 2009

Zaterdagavond klokslag 20 uur. Een historisch moment breekt aan, want Zita Swoon speelt zijn voorlopig laatste concert in België. Frontman Stef Kamil Carlens trekt richting Afrika en gaat er op zoek naar muzikale zielsgenoten. Maar eerst nog het thuisland uitzwaaien dus.

Carlens begint er helemaal in zijn eentje aan, enkel vergezeld van een akoestische gitaar en toont al onmiddellijk dat hij tot het kransje singer/songwriters pur sang behoort. In Blues For Sammy brengt hij een mooie, gloedvolle ode aan zijn zwarte hond, waarmee hij jarenlang door de straten van Antwerpen struinde. Tijdens Pretty Girl krijgt hij gezelschap van zijn twee backing vocalistes, die de ‘bard’ begeleiden met hun uitmuntende stemcapaciteiten in hun sexy zwarte pakjes.

Carlens zelf lijkt trouwens vestimentair ook al helemaal voorbereid op zijn Afrika-avontuur. Met zijn cyaanblauwe wijde broek én rood jasje mét prints kan hij onmiddellijk naar de Brusselse Matongé-wijk. Heel erg creatief en stijlvol. Dat oog voor detail typeert de man achter Zita Swoon helemaal, want stelselmatig laat hij nieuwe bandleden aanrukken op het podium, waardoor elk van zijn muzikanten de verdiende aandacht krijgt en het concert erg subtiel naar een hoger toerental kruipt.

Stef voelt zich blijkbaar in zijn nopjes, want even later trakteert hij een volgelopen AB (reeds voor de derde maal deze week!) op een reeks speelse, opwindende danspasjes, terwijl de band achter zijn rug een lekker opgefokt jazzy sfeertje opdient. Dat wordt tijdens I Feel Alive In The City ingeruild voor broeierige, funky ritmes die je doen wegdromen naar een mooie zomeravond.

Mooi ook is het intermezzo van Spinvis, die als eerste gast van de avond een oorlogsverhaal brengt over soldaten die creperen in loopgraven. Melancholie die als een zwaar parfum de zaal inwaait en een vervolg krijgt tijdens l’ Opaque Paradis, waarin Carlens het verhaal vertelt van een Afrikaan die in de Franse hoofdstad tevergeefs een beter leven probeert op te bouwen. Met Melinda’s Blues keert Stef op zijn beurt terug naar het prille begin van zijn carrière.

Helemaal mooi wordt het wanneer een uitgewaaide Arno, die duidelijk nog de naweeën van een zware nacht met zich meezeult, samen met Stef enkele oude blues classics onder handen neemt. Stef raspt, Arno schuurt en geselt de mondharmonica. We krijgen even het gevoel dat de twee beste Belgische muzikanten van het moment voor onze neus staan.

Wanneer Arno de scene verlaat, gaat Stef op zijn elan verder en bouwt samen met de band en de zangeressen, die zich ontpoppen tot dansende prikkelpoppen, een finaal feestje. My Bond With You And Your Planet: Disco, Jintro And the Great Luna en Big City, een nummer dat Carlens aan zijn vader opdraagt, creëren een erg uitgelaten sfeertje. Twee en een half uur na de eerste noot, is het tijd voor het ultieme orgelpunt Moving Through Life.

Er zijn van die avonden dat een concert uitgroeit tot een mooi verhaal, een prachtig geschreven boek met een perfecte opbouw en schitterend plot. Dit was er zo een: het ga je goed in Afrika, Stef! Tekst: Ruud Van De Locht; Foto’s: Patsie Borgers

Reacties

Log in om te kunnen reageren!