|
Channel Zero pikt draad zonder verpinken weer op |
| Afdrukken |
|
Doorsturen
|
|
dinsdag 26 januari 2010 |
 AB, BRUSSEL
24 januari 2010
De Belgische metalfans moesten er dertien jaar op wachten, maar eindelijk is de come-back van 's lands metaltrots Channel Zero een feit. Midden jaren negentig scoorde deze band met albums als Unsafe en Black Fuel, die intussen tot classics uitgroeiden. Wat schoorvoetend begon als een Facebook-grap, begon zeer snel een eigen leven te leiden en resulteerde in zes uitverkochte concerten in de Brusselse Ancienne Belgique.
Zondagavond tonen frontman Franky DSVD en zijn originele kompanen
(uitgezonderd de gitarist die intussen gehoorbeschadiging opliep) er in
ieder geval klaar voor te zijn. Ze openen achter een groot scherm,
waardoor de diverse groepsleden worden geprojecteerd als metersgrote
reuzen. Met Blackfuel, Heroin en Bad To The Bone sturen de vier al
onmiddellijk een trio richting publiek dat klettert als
mitraillettevuur. Een injectie die zijn effect duidelijk niet mist,
want prompt gaan een vijftigtal die hard-fans 'into pogo' en zeilen de
eerste crowdsurfers richting frontstage, waar vier security-agenten met
argusogen toekijken.
Als neutrale toeschouwer stel je jezelf de vraag: wat maakt deze band
zo bijzonder? Belangrijke pro is dat Channel Zero niet vervalt in de
vaak afgrijselijk-irriterende heavy metal-clichés. Geen ellenlange
solo's, geen overdreven machogedrag, geen 21 songs die perfect
inruilbaar zijn, maar wel een zanger met een heerlijke stem die het op
het ene moment uitschreeuwt om even later een bloedstollende zanglijn
uit zijn strot te rammen. En natuurlijk een resem ijzersterke songs
zoals Help, Suck My Energy en Fools Parade.
Bovendien durft Channel Zero buiten de lijntjes van het soms te enge
metalgenre kleuren. Het ene moment is het alsof er een Led
Zeppelin-schim tussen de snaren van de overigens voortreffelijke nieuwe
gitarist Mikey Doling kruipt. No Light At The End Of The Tunnel wordt
dan weer doorspekt met een kruidvat boordevol speedmetal. En ook de
nieuwe single Black Flowers, die de voorbode vormt van een volgend
album, staat meer dan zijn mannetje in de opgevoerde decibelorkaan. Dat
deze band bulkt van de rauwe energie, bewijst hij eens te meer tijdens
slotnummer Man On The Edge, dat als een vechtmachine over het
schuimbekkende publiek heen rolt. We kunnen op beide oren slapen:
België heeft weer een metaltoekomst. Tekst Ruud Van De Locht
|
Klopt, Melkweg moet dat zijn. Is aangepast, dank!
Ik hoopte even dat het een fake download was. I...
Waarom zo' n kleine zaal potverdorie. Dat wordt...
oh Arid, fantastisch! Waarom komen ze niet naar...
Ik zag van de week een loslopende Lennart Weste...