|
Enter Shikari gaat los in energiek Amsterdam |
| Afdrukken |
|
Doorsturen
|
|
dinsdag 02 februari 2010 |
MELKWEG, Amsterdam
30 januari 2010
Net iets meer dan een jaar geleden stond Enter Shikari ook al op de planken van de Melkweg. Nu is de band terug in onze hoofdstad en wordt bijgestaan door het Schotse Twin Atlantic. De Nederlandse volksvertegenwoordiging bestaat uit de Utrechtse formatie Haribo Macht Kinder Froh.
Met grote koeienletters staat er HMKF op het podium. Als Haribo Macht Kinder Froh begint is het duidelijk dat deze band is gehyped. De partycore van de band slaat erg aan bij het publiek, waarbij de welbekende American mosh de zaal in tweeën splijt, van de dranghekken tot aan de geluidstafel. Voor korte tijd vliegen armen en benen door de lucht, want na een paar nummers kapt de security de moshpit genadeloos af. Er mag niet meer zo hard gemosht worden. Het feest gaat overigens onveranderd door. De tegenwoordig overal bekende single High Fives & BreakDowns wordt door heel het publiek meegezongen. HMKF mag misschien kwalitatief niet razend goed klinken, als iedereen uit zijn dak gaat, valt er weinig op af te dingen.
Twin Atlantic is lang niet zo hard als HMKF, en heeft vanavond ook niet zoveel fans. De All Time Low-sound-alikes gooien er af en toe een wat harder riffje tegenaan en combineren dat met schreeuwende zanger. Het is geen slechte muziek, maar ook geen perfecte combinatie om bij Enter Shikari te staan. Ze zijn voor de eerste keer in Nederland, maar het Nederlandse publiek moet blijkbaar nog erg wennen aan de Schotse pop punkrockers. Nummers als What is Light? Where is Laughter? en Lightspeed passeren erg rustig de revue.
In de ombouwpauze tussen Twin Atlantic en Enter Shikari is het publiek erg onrustig, en de security zorgt ervoor dat de band niet op het podium komt voordat iedereen weer kalm staat. Dat heeft natuurlijk niet heel veel zin, want als Enter Shikari opkomt, gaat alsnog iedereen door het dolle heen. Met Common Dreads wordt het publiek opgewarmd tot Solidarity begint. De vrolijke deuntjes van zanger/toetsenist Rou hebben een energie-opwekkende werking. Heel de hitparade van de band komt voorbij, waarbij afwisselend nummers van de beide albums (Take To The Skies en Common Dreads) worden gespeeld. In een razend tempo horen we onder andere The Feast, Mothership, Zzzonked en No Sleep Tonight. Daarna is het tijd voor een rustiger en akoestisch nummer, Gap In The Fence. De vele interludes die ook op de albums te vinden zijn, vullen de gaten tussen de nummers gemakkelijk.
Vanwege de hekken voor het podium wordt er weinig gestagedived, maar de energie van de band werkt aanstekelijk. Meer dan eens rolt gitarist Rory over het podium heen. Ook bassist Chris maakt de nodige sprongen. Tijdens No Sssweat pakt Rou zijn keyboard, dat schijnbaar al tijdens het derde nummer kapot ging, en smijt deze kapot op de grond van het podium. Het publiek vindt het geweldig, te horen aan het gejuich. Bij het volgende nummer, waar het keyboard eigenlijk wel nodig was, moet dus maar geïmproviseerd worden. The Jester klinkt iets anders, maar pakt nog goed uit voor het viertal Engelsen.
Vanavond ligt de nadruk meer op het laatste album, maar er komt nog genoeg oud werk langs om alle fans tevreden te houden. Er is misschien iets minder interactie tussen band en publiek dan voorafgaande keren in Nederland, maar blijkbaar maakt het noch de band, noch de fans wat uit. Iedereen gaat los, en daar gaat het vanavond om. Tijdens Fanfare For The Conscious Man spelen twee leden van Twin Atlantic nog mee. Afsluitend is het nog feesten op hitsingle Sorry, Your Not A Winner en Juggernauts. Of de band nou op een festival of een zaal staat, Enter Shikari staat garant voor een energieke show. Ian Schram
|
1 foutje van mij. John is van 06-07-1959. Ik da...
1 opmerking: De heren zijn de 50 nog niet gepas...
Bullshit, krause was te gek! Publiek was gewoon...
Grappig, ik was erbij in Fenix, publiek had er ...
foutje maar toch goed dat het snel is opgelost....