LiveXS - Katatonia geeft Doornroosje een lesje in melancholische alternatieve rock

Katatonia geeft Doornroosje een lesje in melancholische alternatieve rock

| Afdrukken |

Doorsturen

maandag 08 maart 2010

DOORNROOSJE, Nijmegen
5 maart 2010

Dat de Duitsers van Long Distance Calling door Katatonia zijn uitgenodigd als support is vrij logisch, aangezien frontman Jonas Renkse gastvocalen heeft verzorgd op The Nearest Grave. De grootste teleurstelling is vanavond dan ook dat hij niet meedoet, waardoor de set geheel instrumentaal blijft. Met klasse nummers van het album Avoid The Light is dat overigens niet echt een probleem.

De set wordt geopend met Black Paper Planes. De beginriff is geniaal, daarna blijft het zonder vocalen ruim vijf minuten boeien om weer terug te keren naar de riff van het begin. Kijk, zo moet het! Vier nummers mogen we maar wegdromen op Long Distance Calling. Genoeg voor ze om een prima indruk achter te laten, ondanks dat drummer Janosch Rathmer soms net wat te veel hooi op zijn vork neemt.

De Finnen van Swallow The Sun bedienen ons daarna van een potje light doom of, anders gezegd, doom metal voor een festivalpubliek. De set is wisselvallig; de nummers bevatten nog al eens te happy riffs om echt indruk te maken. Ook gebruiken ze soms net te gemakkelijke stukken, die het vast goed doen bij een doorsnee metalhead, maar al snel worden uitgespuugd door degene die graag wat meer diepgang wil. Soms bereiken ze die territoria wel, maar een constante kwaliteit blijven ze helaas niet houden. Professioneel is de band zeker; de artiesten staan hun mannetje. Als geheel valt de band echter net tussen de wal en het schip, ondanks de inzet van zowel oude nummers als van nieuwe, die op het laatste album Hope staan.

Na het vorig jaar verschenen Night Is The New Day is een uitverkocht Doornroosje natuurlijk razendbenieuwd hoe Katatonia het er live afbrengt. Zonder de gebroeders Norrman (gitaar en bass) die eind vorig jaar de band verlieten, is het even spannend, maar met twee sessie muzikanten blijkt er geen centje pijn te zijn. In het eerste gedeelte van show trapt de band voornamelijk af met krakers van Night Is The New Day en The Great Cold Distance.

Als je oorkappen op had zou je qua kleding en uitstraling vermoeden dat er knalharde metal gemaakt wordt, maar enkel de melancholische sfeer kan aan het metalgenre toegeschreven worden. Diezelfde sfeer had Katatonia in de beginjaren natuurlijk al toen ze nog een mix van doom en death metal maakten. Nu is het een mix van alternatieve en progressieve rock, waarbij de geweldige melodieën en de warme stem van Johan Renkse de speerpunten zijn.

Of het nu de nieuwe nummers (Forsaker, Day And Then The Shade, The Longest Year) of de oudjes (July, My Twin, Teargas) zijn, nooit gaat een Katatonia nummer vervelen. Het publiek zingt mee op het pakkende werk en zonder rocksterren-gedrag blijven de ingetogen Zweden doen waar ze het beste in zijn; melancholische rock songs spelen die recht uit het hart komen. Zanger Jonas Renkse blijft zuiver zingen, hierbij geholpen door zijn beide collega’s op gitaar. Het blijft een prachtige tegenstelling hoe de drie stoere metalmannen zo gevoelig uit de hoek komen met hun vocalen. Muzikaal geldt hetzelfde: de dynamiek in het songmateriaal is geweldig te noemen. Bombastische stukken worden gemixt met subtiele gitaarakkoorden en dito samenzang. Alles staat in het teken van de donkere melancholische sfeer, dat door het prima geluid goed naar voren komt.

De normale setlist wordt afgesloten met Evidence van Viva Emptiness, waarna de heren onder luid gejuich terugkomen om nog even Dispossession en Ghost Of The Sun te spelen. Als je na ruim een uur nog steeds met zulke klasse nummers op de proppen kan komen is er maar één conclusie mogelijk: Katatonia kwam, zag en overwon. Maurice van der Heijden

Reacties

Log in om te kunnen reageren!