 Tijdens negen van de tien optredens die je ziet gebeurt er eigenlijk niet zo veel. Bandje kijken, biertje drinken, babbeltje maken... leuk hoor, maar echte emotionele uitschieters zijn doorgaans ver te zoeken. Zoniet bij een Admiral Freebee show. Of je hem nou op Pinkpop zag of tijdens een eigen clubshow, Freebee ontroert, doet je schaterlachen, verontwaardigt je en geeft je het gevoel dat je werkelijk leeft.
Ja, dat klinkt wat overdreven, maar in een wereld die aan elkaar hangt
van marketingplannetjes, indie-boybands en kortstondige geluksmomenten
zijn de rauw realistische observaties van de admiraal (doorleefd en
illusieloos, maar wel voorzien van een stoute glimlach) meer dan welkom.
Onlangs spraken we met Tom Van Laere en kort daarna hoorden we in de
Melkweg de nieuwe songs van de vierde cd The Honey & The Knife
voor het eerst live.
Zeggen dat we met een ‘break up’ concept-album te maken hebben gaat misschien wat ver, maar gelukzaligheid is in ieder geval ver te zoeken in Freebees nummers. Hij is rusteloos, op pad, zoekend, afscheid nemend en bewust recalcitrant, maar misschien niet altijd uit vrije wil. Als hij in Always On the Run ‘I need my freedom’ kermt, klinkt het in ieder geval pijnlijk recht uit het hart.
Wat dat betreft: In openingstrack Blues From A Hypochondriac (Always Hoping For The Worst) zing je: ‘I like myself best at times when I don’t try’. Omdat je dan op je eerlijkst bent?
“Nee, ik geloof niet zo in eerlijk zijn en in jezelf zijn al helemaal niet. Ik zeg meer: ‘Doe niet te hard je best om op een bepaalde manier over te komen.’ Mensen die slim willen lijken klinken vaak dom. Je moet echt zijn. Marlon Brando doet niet cool, hij is het. Het is zinloos als je probeert dat na te doen.”
Maar één en dezelfde persoon kan in de omgeving van de ene groep mensen cool zijn, terwijl hij dat binnen een andere groep juist niet is. Het is toch maar net in wiens omgeving je lekker in je vel steekt?
“Zo zie ik het liever niet. Als het maar goed voelt als ik op mezelf ben.”
Een eigen afgeronde persoonlijkheid?
Freebee kijkt moeilijk. “hmja... persoonlijkheid... daar geloof ik ook niet echt in. Ik heb het gevoel dat mensen elk moment kunnen veranderen. Het leven is complexer dan men op tv doet voorkomen. Iedereen krijgt ooit met The Honey en met The Knife te maken. Het is niet zo van: die is goed en die is slecht. Er valt eigenlijk ook niets te doorgronden. Het leven is een georganiseerde chaos en dat is ook fantastisch.”
Het zorgt ook voor onrust.
“Ja, maar dat is juist prachtig.”
Je snapt het al: Met Freebee is het fijn filosoferen, maar reken niet op al te eenduidige antwoorden. De reis is de bestemming, het gaat om het dolen.
Tom: “Zo is het leven toch ook? Soms zie je een vrouw in een café en denk je: ‘Dat is de vrouw van mijn leven.’ Tien minuten later wandelt ze door en denk je: ‘Dat is de grootste trut die ik ooit gezien heb.’ Zo is het leven veel vaker dan zoals op al die cd’s waar zangers hun verliefdheden bezingen. Toch?”
Veel songs op je nieuwe cd gaan over relaties. The Art Of Walking Away bijvoorbeeld.
“Ja en nee. Je kunt dat ook anders zien. Ik moest iets heel prestigieus doen voor een of ander toneelgezelschap maar eigenlijk had ik er niet zo veel trek in. Dus twijfelde ik even, stapte ik er van weg en toen kwam er weer iets heel anders, iets veel boeienders op mijn pad. Dat is ook The Art Of Walking Away. Daarom ben ik ook niet zo van de bio’s. Die proberen betekenis aan je werk te geven, terwijl het werk zelf al genoeg zegt. Nu hadden ze het over een pas op de plaats maken enzo, maar dat doe ik eigenlijk na iedere cd. Ik heb het nu eigenlijk alweer gehad met de nieuwe songs, die zijn alweer enkele maanden oud. Ik wil weer verder.”
We praten verder over het leven, over hoe het al dan niet in elkaar steekt, waarom vreselijke dingen juist prachtig zijn en vice versa en belanden ongemerkt bij de serie rechtszaken, die naar aanleiding van een ongelukkige column tegen ondergetekende werden aangespannen. Dat lijkt een bijzaak, maar Toms interpretatie van de situatie is essentieel als je poogt hem een beetje te doorgronden. Ik suggereer dat je moet uitkijken wat je zegt omdat je anders op een dag ‘flink aan de beurt bent.’
Tom (lachend): “Vroeg of laat kom je toch aan de beurt. Dan kan je het maar beter vroeg hebben, want dan kan je later rusten. Als je The Knife al hebt gehad, rest je nog The Honey, zo moet je het zien.”
 Ik hoorde dat je de nieuwe songs onder meer in Amsterdam hebt gespeeld in kleine kroegjes waar niemand voor jou gekomen was. Meer als een soort bar-band.
”Ja, dat klopt. Dat doe ik al heel lang. Mijn vader hield erg van free jazz, dus daar ben ik mee opgegroeid. Ik kreeg door dat je toonladders speelde, maar daarbij noten oversloeg en dat doe ik vervolgens ook met teksten. Het worden meer kreten. Dat is ook heel Beat Generation, heel Keroua, en dat doe dan ik bij voorkeur op een Andy Kaufman manier in café’s waar ze dat helemaal niet willen. Het was een beetje ondergesneeuwd toen Admiral Freebee succesvoller werd. Ik zeg: ‘ik kom wat spelen.’ De hypocriete café-eigenaar denkt: ‘Admiral Freebee,’ maar in mijn eigen hoofd doe ik het als Dizzee Brown. Ik ga echt door tot mensen me beu zijn en dan probeer ik er toch nog een feest van te maken.”
Wat is het mooie daar aan?
“Het gevoel van opnieuw beginnen. Weten dat je in het leven nooit echt iets leert. Dat je altijd, keer op keer, dezelfde fouten zult maken. Die sessies doe ik vaak voordat ik een nieuw album ga opnemen. Het werkt inspirerend en er komen altijd goede ideeën uit voort. Als ik er één zin aan overhoud is het genoeg voor mij.”
Bij Always On The Run kreeg ik een beetje een loose seventies Rolling Stones gevoel. Was dat een overduidelijke single-keuze?
“Nee, we hadden eigenlijk My Hippie Ain’t Hip in gedachten. Ik weet wel dat een single een beetje catchy moet zijn, maar verder laat ik de definitieve keuze meestal aan de platenfirma over.”
Er staan behoorlijk wat breekbare songs op deze cd. Fools Like Us is daarvan misschien wel het beste voorbeeld.
“Dat nummer heb ik een beetje voor mijn opa geschreven. Hij is 92 en hij belt me altijd ‘s nachts op als hij wat gedronken heeft en dan zegt hij: ‘Je moet in een nummer eens ‘Fly me to the moon’ zingen.’ Hij houdt van standards, Frank Sinatra enzo. Hij is al 65 jaar getrouwd en ik wilde een nummer over hem schrijven, daarom zing ik ‘Fools like us always survive’. Het moest echt een song worden met heel directe, gewone woorden.”
Op de hoes van de promo staan tien songtitels, maar op de cd zelf staan twaalf tracks. Hoe zit dat?
“Het zijn er elf plus een ghost-track.”
Ik dacht al zoiets. Na tien nummers voelt het als een mooi afgerond geheel, die elfde volgt dan als een soort atmosferische apotheose, maar die twaalfde song is opeens gewoon weer een nieuw nummer.
“De producer zei na elf tracks: ‘Zo is het echt perfect, helemaal af.’ (Ondeugend) Dus toen dachten we: ‘Dan moeten we er toch nog iets achter zetten.” tekst Arnold Scheepmaker foto's JOKKO – Joris Bulckens (kleur) & Ed Templeton (zwart/wit)
Livedata 4 april AB, Brussel 9 april Motel Mozaique, Rotterdam 15 april Vooruit, Gent 17 april MOD, Hasselt 21 april Het Depot, Leuven 24 april Cactus @ MAZ, Brugge 30 april Hof Ter Loo, Antwerpen 13 mei Dauwpop, Hellendoorn 19-21 augustus Lowlands, Biddinghuizen
|
haha Frank, we hebben er vanwege de verhuizing ...
Volgens mij is Anton z'n spatiebalk kapot.
Ntjam Rosie zingt super goed! Ik zou graag naar...
Omar, Thank you for reviewing this work by ...
EELS staat maandag 6 september als laatste Nede...