LiveXS - Prince eist hoofdrol nadrukkelijk op

Prince eist hoofdrol nadrukkelijk op

| Afdrukken |

Doorsturen

maandag 12 juli 2010

FESTIVALPARK, Werchter
10 juli 2010

Eindelijk is het zover! Twintig jaar na dato staat de meest talentvolle 'dwerg' ter wereld opnieuw op de festivalweide in Werchter. De verwachtingen van de 35.000 opgekomen fans zijn daarom hooggespannen.

Opener Jamie Lidell beweert in ieder geval dat hij lang op deze dag gewacht heeft. Hij amuseert zich reuze met zijn heerlijk setje blanke funk waarin hij zich als een samengestelde kloon van Prince en Stevie Wonder gedraagt. Lidell krijgt een dikke voldoende maar helaas voor hem wil het publiek zo snel mogelijk de 'godfather' himself op het podium en reageert het erg lauw.

Mint Condition, één van de lievelingsbands van Prince en eveneens afkomstig uit zijn Minneapolis, kunnen we snel vergeten. Wat we krijgen is heel stereotiepe hiphop en funk rhymes die zelden voor enige opwinding zorgen.
Dat geldt geenszins voor Larry Graham, bassist van Sly and the Family Stone en één van dé inspirators van Prince. Hij serveert een heerlijk vette, stomend-funky rode loper voor zijn grote vriend-collega.

Intussen is het stevig gaan onweren boven Werchter maar dat belet Prince niet om zijn langverwachte set een dik half uur eerder af te trappen. En het is onmiddellijk feest met een mix-versie van Let's Go Crazy en Delirious. Prince gooit er een lekkere gitaarsolo doorheen en stoomt verder naar 1999. De jonge vijftiger, die veel jonger en erg vitaal oogt in zijn wit pakje met de hoestekening van zijn nieuwe plaat 20Ten, speelt vrolijk interactieve spelletjes met zijn publiek. Controversy wordt op zijn beurt gedrenkt in een bad van hitsige funk. Prince gaat niet enkel vocaal erg speels tekeer maar bewijst bovendien een erg goed gitarist te zijn. De eerste echte climax beleven we tijdens Take Me With You, één van die meeslepende songs uit de jaren '80 zoals Prince er in die periode talloze schreef. Hoe meer het concert vordert, des te meer Zijne Purperen Hoogheid zich ontpopt tot een absolute rockster met alweer die weergaloze gitaarpartijen.

De man wordt echter ook gediend door de klimatologische omstandigheden. Terwijl hij Hot Summer - een nummer dat hij zichzelf cadeau deed voor zijn 52ste verjaardag - erg hitgevoelig vertolkt, scheurt de hemel boven Festivalpark Werchter open. Boven onze hoofden speelt er zich een apocalyptisch schouwspel af met meterslange bliksemschichten en hels dreunende donderslagen. En net op dat moment, leidt Prince de eerste tonen van één van zijn grootste hits in. Purple Rain wordt op die manier een stukje onvervalst melodrama van de bovenste plank. De hele festivalweide zwaait de handjes van links naar rechts. Ongetwijfeld een kippenvelmoment voor vele duizenden fans. Terwijl de regen blijft doorgutsen, zien we denkbeeldige engelen die al hun tranen uit de hemel wenen voor zoveel artistieke schoonheid.

Tijd voor een korte rustpauze en een intermezzo waarin zangeres Shelby Johnson, bijgestaan door Elisa Dease, alle aandacht opeist en dat met verve doet. Even later springt Prince opnieuw het podium op om in duet met Shelby een prachtige versie van Nothing Compares To You brengt. Opnieuw één van de absolute hoogtepunten. Kiss krijgt op zijn beurt die supersmeuiig glijdende intro mee; even later laat Prince zich zelfs verleiden tot enkele wilde danspasjes. Intussen begint dit onvervalste funkfeestje steeds meer als zwarte, hete koffie te smaken.

En dan komt, wat ons betreft, de enige zwakke schakel uit dit concert. Prince verliest zichzelf een beetje in een Las Vegas-achtige medley, geruggensteund door Larry Graham. Zowel The Jacksons, Sly Stone als The Ohio Players passeren de revue. Het publiek vindt het allemaal best ok, maar het haalt de kruissnelheuid van het concert wel degelijk naar beneden. Bovendien heeft Prince dergelijke kunstgrepen niet nodig. Een beetje een einde in mineur van de eigenlijke set.

Maar dat wordt onmiddellijk goedgemaakt tijdens het eerste van vier bisrondjes waarin Prince het publiek massaal uitnodigt zijn mobiele telefoon in de lucht te steken. Het resultaat is een zee van duizenden lichtjes...heel cool plaatje! Nadien volgt nog Dance With Me In The Disco, een floorfiller die de festivalweide omdoopt tot één grote openlucht discotheek. "This is how we party in Minnesota", vertrouwt een uitzinnige Prince ons toe. Even later volgen Everybody Loves Me en Partyman. Na nog wat speels heen-en-weer geprovoceer met het publiek, laat het stomende funk- & rockicoon ons een beetje verweesd achter. The King of Pop mag dan al dood zijn; de troon is intussen ingenomen door een klein ventje uit Minneapolis. Een kereltje dat over een torenhoog charisma beschikt en door moeder natuur wel met erg veel talent is bedeeld. Long live Prince! tekst Ruud Van De Locht

Reacties

Log in om te kunnen reageren!