LiveXS - Festivalverslag FIB Heineken 2010: dag 2

Festivalverslag FIB Heineken 2010: dag 2

| Afdrukken |

Doorsturen

zaterdag 17 juli 2010

FESTIVALTERREIN, Benicàssim (Spanje)
16 juli 2010 (dag 2)

Duizenden festivalgangers trekken aan het begin van de avond in een lange optocht van het snikhete strand naar het nog warmere festivalterrein, waar Hot Chip en Vampire Weekend (foto) de show zullen gaan stelen. De zon heeft zijn werk gedaan: de verbrande lijven zijn hier nu écht niet meer op een hand te tellen.
Het duo JJ uit Zweden is volgens de vooruitgesnelde verhalen een goed medicijn voor zoveel zonneleed. Inderdaad, zangeres Elin Kastlander heeft een hese stem die zwoel over een nog zo goed als lege festivalvlakte schalt. Tegelijkertijd maakt bandgenoot Joakim Benon zich er allemaal duidelijk niet druk om. Hij staat met zijn zonnebril op onbewogen toe te kijken, ondertussen een sigaretje rokend, terwijl Elin na het eerste nummer tergend traag naar haar laptop slentert om een beat op te zetten. Deze landerigheid is zó aanstekelijk dat de aandacht verslapt en wordt getrokken door een band die wel veel geluid maakt, Triàngulo De Amor Bizarro. Zoals wel meer Spaanse bands op dit festival heeft ook Triàngulo een hele stapel invloeden op een hoop gegooid. We horen Placebo, Velvet Underground en eigenlijk ook gewoon een bak toonloze herrie. Veel nieuwe fans uit het buitenland zullen ze er niet mee hebben gewonnen.

'Gefeliciteerd, jullie hebben het verdiend!' Woorden van die strekking komen op het Spaanse FIB Heineken op deze tweede festivaldag opeens heel vaak voorbij. Julian Casablancas is de eerste die over voetbal begint. De zanger van The Strokes speelt liedjes van zijn soloplaat, maar wordt als hij weer zo'n nummer in wil zetten onderbroken door luid scanderend publiek. Dat wil werk van The Strokes horen, en wel meteen. En dan gebeurt er iets geks. Er zijn artiesten die woedend van het podium zouden benen, en daar valt wel iets voor te zeggen, maar Julian doet dat niet: hij besluit met zijn band te overleggen, midden op het podium en half verstaanbaar door de microfoon. Het resultaat? Nog een nummer van The Strokes. Toch aardig, want zijn solowerk is lang niet zo overtuigend als de popklassiekers van The Strokes. Die de tijd nemen voor een nieuwe cd maar volgens insiders nu toch echt bijna klaar zijn.

Daarna komt het festivalpubliek in Spanje voor een helse keuze te staan. Wordt het Mumford & Sons of Hot Chip? De Engelsen kiezen massaal voor Marcus Mumford en band, de Spanjaarden gaan tegelijkertijd juist volop voor Hot Chip. De hele dag horen we Hot Chip al uit auto's en hotelkamers schallen en op het grootste podium van Benicassim, het Escenario Verde, blijkt dat de band in ieder geval in Spanje heel groot is geworden. Het is een geweldig gezicht om een band vol muzieknerds, een rariteitenkabinet eigenlijk, zulke geweldige hitgevoelige songs te zien spelen. One Life Stand, Ready For The Floor: in de Spaanse nacht is het smullen, niet in de laatste plaats omdat de mannen er allerlei tamelijk bizarre danspassen uitgooien.

Marcus Mumford staat dan al in wit hemd en korte broek op een iets kleiner podium, het Escenario Fiberfib. Wat er het afgelopen jaar met deze band gebeurde is niet minder dan waanzinnig, en het optreden op FIB Heineken bevestigt dat maar weer eens. Zó overbekend klinken hun nummers nu, en zó intens worden ze meebeleefd. Op Motel Mozaïque, dit voorjaar in Rotterdam, paste de band in de intense sfeer van zo'n serieuze zaal als de Rotterdamse Schouwburg. Maar Mumford & Sons vindt het absoluut geen probleem om in deze andere omgeving juist het daverende, soms zelfs carnavaleske karakter van hun liedjes te benadrukken. We zien polonaises, we zien euforische tieners die elkaar dronken van geluk op de verbrande schouders slaan en we krijgen het als Nederlanders wéér voor onze kiezen als Marcus Mumford begint te praten over het zo geweldig voetballende Spanje. Bah.

De muziekliefhebbers uit Spanje en Engeland komen toch weer gebroederlijk samen als Vampire Weekend uit New York aantreedt. Zij speelden onlangs op Rockin' Park in Nijmegen, toen Oranje nog op weg leek naar de wereldtitel, en deden toen een verrassend goed stukje Hup Holland Hup. Voor zulke frivoliteiten is vanavond geen plaats. De band is zich bewust van de status van hoofdact en lijkt er een beetje nerveus van te worden. Dat betekent vooral dat in noodtempo zo'n beetje alles van de prachtige twee albums wordt gespeeld, zonder dat er tussendoor veel gepraat wordt. Maar zo'n nummer als de single Horchata, een drankje dat hier gewoon in de supermarkt te koop is, lijkt voor deze omgeving gemaakt. Als Vampire Weekend de semi-klassieker Walcott -van het eerste album- inzet en uiteindelijk daverend eindigt is het inmiddels half drie 's nachts.

Op een veel kleiner podium zwoegt Peter Hook, ooit gitarist van Joy Division, zich op dat moment met band door de klassieke plaat Unknown Pleasures. Het van origine zo broeierige Shadowplay eindigt nu opeens met een Bon Jovi-achtige gitaarsolo. Doe het niet, zou je willen zeggen, je verpest de legende. Maar het is al te laat. Peter staat aan de rand van het podium en steekt zijn vuist in de lucht, als een ware rockster. Het zijn natuurlijk ook geweldige nummers en als iemand ze mag spelen is het Hook zelf wel. Maar tegelijkertijd zijn er twijfels. Wat zou zijn overleden bandmaatje Ian Curtis hier van denken? Anton Slotboom

Foto: FIB File

Reacties

Log in om te kunnen reageren!