013, Tilburg23 / 24 / 25 april 2009
Donderdag 23 april
Klokslag vier uur opent het Italiaanse Ufomammut het Roadburn festijn van 2009. Zwaar, log en ronkend bewijzen ze op dit vroege tijdstip voor een al opvallend volle zaal perfect binnen de kaders van het festival te vallen. Het Nederlandse Gomer Pyle moet het meer van de stonerrock hebben en instrumentaal nemen ze je mee naar dorre woestijnen. Helaas blijft de zang een beetje achter bij de muzikale finesse.
Baroness heeft de twijfelachtige eer om te spelen met het zachtste geluidsvolume van de dag. Het viertal met gitarist/zanger Jon Baizley als aanjager gaat wel ontzettend op in de eigen nummers maar door het teleurstellende geluidsvolume knalt de band nauwelijks uit de speakers. Dan is het tijd voor Rose Kemp, een Britse zangeres die nog een drummer en bassist heeft meegenomen. De combinatie van vooral veel vrouwelijke zang aangevuld met zware dreunen geeft het geheel een apart en naar sfeertje.
Minsk is de eerste verrassing op donderdag, het Amerikaanse gezelschap weet een broeierige sfeer op te zetten met haar lange nummers zonder op gezette tijden te vergeten flink door het lint te gaan. De subtiele toevoegingen van saxofoon en tribal-achtige drums zorgen voor nog meer sfeer. De echte knaller en verrassing zijn het Italiaanse Zu. Een saxofonist, een drummer en een bassist staan zwaar te freaken op de Melvins leest zonder kopje onder te gaan in pretentieus gedoe. Nee, het drietal rockt op onconventionele wijze de pan uit.
Na een stukje Motorpsycho is het tijd voor de Cascadian black metal van Wolves in the Throneroom (foto). In een klein uur knallen de Amerikanen er hard op en trekken ze voornamelijk de snelle nummers van hun catalogus uit de kast. Het blijft fascinerend hoe de band op de proppen komt met de extra lagen in de razernij van black metal geluiden.
De diehards die nog op hun poten kunnen blijven staan blijven nog hangen bij The Devil's Blood en met een goed geluid maken de Nederlanders wederom de buzz waar die in muziekland ontketend is betreffende dit gezelschap. De eerste dag zit erop, op naar dag twee.
Vrijdag 24 april
Dat donderdag een uitputtingsslag was is direct te zien aan de lege grote zaal bij aanvang van Bohren & der Club of Gore om vier uur. De eigenzinnige Duitsers trekken zich daar niets van en nemen met hun aparte mix van jazz, doom en ambient bezit van de argeloze bezoekers. Morgen is het Neurosis dag maar vandaag mag Steve Von Till (vandaag onder de noemer Harvestman) in zijn eentje aan de slag. In zijn set wisselt hij soundscapes af die als Harvestman zijn uitgebracht gecombineerd met werk van zijn laatste soloplaat.
Dat postrock nog steeds erg sterk over kan komen bewijzen de Japanners van Mono (foto) wederom. Prachtige melodielijnen zwellen langzaam aan tot geweldige geluidserupties waarbij duidelijk zichtbaar is dat de band helemaal op gaat in het eigen kunnen met het nummer Yearning als beste voorbeeld. Daarna is het lekker om te kunnen genieten van een no-nonsense pot raggende stonerrock en Roadsaw uit Boston is daar uiterst geschikt voor. De Batcave puilt uit en ziet dat de Amerikanen goed op dreef zijn met een frontman die er overduidelijk zin in heeft.In het gebouw tegenover de 013, de V39, is Seven That Spells bezig, een viertal dat het moet hebben van psychedelische freakrock. Het toegevoegde saxofoon geluid trekt de toeschouwer in een trance waardoor sommige fans niet anders kunnen dan gaan trippen in hun eigen wereld.
Deze Roadburn editie moet het in ieder geval hebben van de blaasinstrumenten. Tijdens de set van Shora komt er eveneens een trompet om de hoek kijken. Met het album Malval als uitgangspunt jammen de Zwitsers ook naar andere territoria. Met het orgel als uithangbord betoveren ze diegene in de Batcave die niet zijn vertrokken uit de drukte en hitte van de kleinste zaal van 013. Intussen is pijnlijk duidelijk geworden dat de reünie van Saint Vitus aardig de mist in loopt. De riffs zijn oerdegelijk maar wat drummer Armando Acosta achter zijn drumkit aan het doen overstijgt het niveau van een beginneling nauwelijks.
Dan maar weer vlug terug naar de Batcave voor het Duitse Omega Massif. Het loodzware geluid van deze instrumentale band doet denken aan Neurosis of Amen Ra maar het viertal heeft daar eigenzinnige melodielijnen in verstopt. Akoestisch en in zijn eentje mag Scott Kelly van Neurosis het daarna. De zaal is muisstil op een Belg die in dialoog gaat met Scott waarna Scott met een paar rake statements de lachers op zijn hand krijgt.
Na een paar trage bands komt Saviours als geroepen. De snelle hardrock met geweldig gitaarwerk gaat erin als koek en er ontstaat zelfs een kolkende pit met af en toe een crowdsurfer. De band is op dreef en op hardcore tempo ragt het door de eigen songs. Het publiek vindt het allemaal prachtig en put er een nieuwe dosis energie uit. Dat wordt direct weer ingeleverd bij de zompige stonersludge van het Japanse Church of Misery. De zanger staat als een hippie allerlei vreemde bewegingen te maken maar zorgt samen met zijn broeders voor een typische Roadburn afsluiting van dag twee.
Zaterdag 25 april (Beyond the Pale)
Uit Portland komt Grails dat flirt met Oosterse invloeden en daardoor een heerlijke pot instrumentale rock serveert. De band verdrinkt gelukkig niet in de psychedelische sferen maar weet elke keer net op tijd de uitbarsting weer te vinden. Een stuk verstikkender op de vroege dag is het Australische Grey Daturas. Net als Sunn O))) ruist er een dikke streep zwart door de zaal waaronder het drietal een jamsessie houdt. Niet voor iedereen geschikt.
Bij de droneband Earth is het uitklinken van de aanslag van de gitaar net zo belangrijk als de aanslag zelf. In een uur tijd is het alsof we ons bevinden op een lome zomerse dag ergens in de Woestijn nippend aan een glas bier. Ondanks de monotone geluiden vliegt het uur voorbij. We pikken nog een stukje A Storm of Light mee dat de op Neurosis leest geschoeide muziek vandaag doet met gastzangeres Nerissa Campbell. Leuke combinatie.De dronedoom van Nadja werkt daarna in de volle batcave verstikkend maar zoals wel vaker met Nadja openbaart de schoonheid van het werk zich pas na tien minuten en dat gebeurt nu wederom bij het duo. Het duo in de grote zaal, Om pakt je direct bij de kladden. De basgitaar van Al Cisneros staat loeihard vandaag waardoor zijn bezwerende bassriffs niet te ontwijken zijn. Met zijn bezwerende vocalen en Emil Atmos (van Grails) op drums is het heerlijk mediteren zoals dat ook al op de drie vorige platen was.
In de kleine zaal leveren de Japanners van Zeni Geva nog even een loeiharde en korte set vol met noiserock af met daar doorheen wat fragmentarische noisegeluiden. Volgens de wandelgangen zou Neurosis ook knalhard uit de speakers gaan knallen maar het valt relatief mee vanavond. Als curator van het festival treedt Neurosis (foto), net als twee jaar geleden, aan als headliner. Waar het toen een verpletterende indruk maakte is het zestal vanavond niet altijd even goed bij de les, in sommige overgangen spelen ze zelfs langs elkaar heen. Bij een band van het kaliber Neurosis is dat een zeldzaamheid net als dat ze nog werk spelen van Through Silver in Blood. Met een verschroeiende versie van het titelnummer laten de heren de gehele zaal alsnog ademloos achter.
In het naprogramma mag het Engelse Guapo in de kleine zaal nog de aandacht proberen te krijgen en dat lukt ze wonderwel nog ook met de donkere progressieve rock met jazzy inslag. De uitputtingsslag die drie dagen Roadburn wel degelijk is wordt 's nachts afgerond door het alter ego van Neurosis: Tribes of Neurot. In de geluiden hoor je de ruwe contouren van Neurosis nummers maar het alter ego zoekt het experiment op. De zeer aanwezige donkere ambient geeft je de tijd om de muzikale impressies van de afgelopen dagen nog eens langs te lopen. Dat er dat veel waren op Roadburn hoeft eigenlijk niet vermeldt te worden, wel kan niet genoeg onderstreept worden dat het nog steeds het festival is waar het draait om de muziek en de unieke sfeer tussen bands, bezoekers en organisatie. tekst Maurice van der Heijden foto's Mira Born / Metalshots.com
| Reacties |
|
Log in om te kunnen reageren!