Prijsvraag: maak een leuke woordspeling met de bandnaam en win 2 tickets voor één van de 4 show. Mail je antwoord naar win@livexs.nl en vergeet je gegevens en je show van voorkeur niet te vermelden.

LIVEDATA 18 mei Hedon, Zwolle 19 mei Metropool, Hengelo 20 mei Bolwerk, Sneek 21 mei 013, Tilburg

Click here to view the embedded video.

Mail vóór donderdag 1 juni je naam, adresgegevens, het festival waarvoor je twee weekendtickets wilt winnen en uiteraard het juiste antwoord op de hiernavolgende vraag naar win@livexs.nl: Hoe heet de badplaats waar zowel FiB 2012 als Costa de Fuego plaatsvinden.

Op donderdag 1 juni maken we om 12.00 uur bekend wie de twee winnaars zijn (zodat je nog voldoende tijd hebt om een goedkope vlucht naar Spanje te boeken).

Tekst: Arnold Scheepmaker

De sound van het uit Sunderland afkomstige Field Music is uiterst eigengereid. Korte, bondige tracks die muzikaal gezien veelal toch wat weg hebben van progrock-opera’s. Droog maar lenig. A-modieus en toch op vreemde wijze funkend. Wat dat betreft ligt Plump in het verlengde van de eerste twee cd’s van de broertjes Brewis. Het album begint met twinkelende geluidjes en de zin ‘I’m sure I was dreaming or was I just tired?’. Het nummer klinkt alsof de band weer wakker wordt.
Peter: “Het voelde ook een beetje als een waking up in the morning-song. Zo’n soort nummer wilde ik altijd al maken.”

Wat was jullie voornaamste reden om nu, na Measure, weer een aanzienlijk korter album te maken?
David: “Ten tijde van Measure wilden we proberen om te klinken als een wat meer conventionele rockband, maar nadat we dat hadden geprobeerd werden we toch te rusteloos om die lijn voort te zetten. Dat is typisch voor ons, heel lang of heel kort. We houden wel van extremen als we experimenteren.”

Plumb is niet echt een charmante albumtitel. Er moet een moment geweest zijn dat die titel bedacht werd en dat jullie moesten lachen en iets hadden van: kan dit wel?
Peter: “Haha, absoluut! Maar alle andere werktitels waren veel te serieus. Plumb heeft iets olijks.”
David: “Toch doelden we niet echt op ‘dik’, meer op de vorm bekeken vanuit architectuur. En als je Plumb opzoekt in het Engelse woordenboek staat er Measure, de naam van onze vorige cd. Dat vonden we ook super grappig.”

Jullie hebben tien jaar lang een studio gedeeld met The Futureheads in een gebouw dat uiteindelijk gesloten werd. Was het naar of fijn om te moeten verschuiven?
Peter: “Beide. In het begin vond ik het vreselijk omdat ik bang was dat we essentiële onderdelen van onze sound zouden verliezen.”
David: “Peter is degene die zich doorgaans het meest zorgen maakt over dat soort dingen. Maar toen we onze nieuwe plek ingericht hadden bleek dat de Field Music-sound ook elders tot stand kan komen. Nu blijkt zelfs dat dit een beter geschikte ruimte is.”

A New Town is een van mijn favoriete nieuwe songs omdat het nummer hard groovet en opvallend funky klinkt.
David: “Dat is het juiste woord. Het is bijna Prince, een hele prestatie voor witte jochies uit Sunderland! We spelen noodgedwongen wat meer kortaf. Vorig jaar heb ik mijn spieren verrekt omdat ik in de vrieskou de nieuwe studio aan het schilderen was. Het was zo erg dat ik bang was dat ik nooit meer zou kunnen spelen. Gaandeweg ging het beter maar ik speelde mijn partijen strammer in en dat hoor je gek genoeg op fijne wijze terug in de directheid van de nieuwe songs!”

LIVEDATA 22 mei Bitterzoet, Amsterdam 23 mei Effenaar, Eindhoven

Tekst: Arnold Scheepmaker

Bad Girls completeerde soepeltjes de hattrick die werd ingezet met Bucky Done Gun en Paper Planes, terwijl het vrij experimentele Big Mouth bleef steken bij de echte liefhebbers. Maar genoeg over de grote zus (met wie ze ook samen getourd heeft), want Santi White’s hybride van dub, electro, rock, hiphop en pop is lekker en spannend genoeg om ook op eigen merites te beoordelen. De opvolger is iets gestroomlijnder dan het debuut en luistert daardoor in een zit erg fijn weg, hoewel wel opvalt dat er een handvol klasse tracks en wat mindere broeders op staan.

Opener Go! met Karen O van de Yeah Yeah Yeahs is een bondige upbeat track vol spanning en met genoeg pop-feel om de volgende single te worden (hoewel het de oudste tune van de cd is), terwijl huidige single Disparate Youth het soort song is dat hoog gaat eindigen in de jaarlijsten. Moody, midtempo, toch dansbaar en voorzien van zoveel onderkoelde emotie dat het je hart zachtjes doet bloeden. Daarmee vatten we ook gelijk Santigold’s essentie samen. Stilistisch is ze ijzersterk en helemaal van nu, maar deze hyper-eclectische tante is moeilijk te peilen op het gevoelsvlak. Ze toont zichzelf wel, maar nooit helemaal. Althans zo lijkt het.

Grote stukken van Master of My Make-Believe werden opgenomen in Jamaica en hoewel er absoluut dub invloeden hoorbaar zijn en Santi afkomstig is uit Philadelphia (toch een stad met veel funk in zijn donder) is ms. White ook een beetje een ijskoningin. Ze trekt je naar binnen uit de kou, laat je een beetje ontdooien, maar warmt je nooit helemaal op.

Misschien heeft dat ook wel te maken met de produktie-technieken van zowel Diplo (meer rhythms dan hart) en Dave Sitek van TV on the Radio (experimenteel, indie-achtergrond). Daardoor klinken de gitaren in The Riot’s Gone (en op andere plekken op het album) prachtig geisoleerd van de rest van de muziek en dat is enerzijds hun sterke en anderszijds hun zwakke kant. Sonisch is het veelal te gek, genereert die aanpak meerdere malen puur kippevel, maar het zorgt ook voor een soort detachedness die zowel herkenbaar is van Santigold als van, daar komen we weer, M.I.A.
Beide dames spreken een urban en een Pitchfork indie markt aan omdat ze soul op een rock of electro manier benaderen. Het is ideale kruisbestuiving muziek en daardoor passender bij de blogs dan bij de hood. De moodyness van Santigold weet ondergetekende overigens enorm te charmeren en hoewel ik direct hoor dat dit geen ultieme klassieker is zet ik Master wel keer op keer op. Dat komt ook omdat een paar van mijn favorieten aan het einde van de cd staan. Pirate in the Water is heel stijlvol qua ritmiek, The Keepers had niet misstaan in het oeuvre van Cyndi Lauper en Look at These Hoes is een lekker smerige electro-hiphop track. Ja, ze is het kleine zusje van, maar zeker niet het minder interessante zusje!

Tekst: Chris Dekker Beeld: Helene Hasen

Na een indrukwekkend solo-optreden bij Giel Beelen op 3FM racete de Deen naar Amsterdam en schoof aan bij LiveXS om een en ander uit de doeken te doen over de recente veranderingen. Na twee cd’s die hij vrijwel alleen inspeelde en waarbij hij slechts de hulp inriep van een engineer en wat gastmuzikanten, besloot Christensen het over een andere boeg te gooien. Hij schreef alle nummers zelf, maar betrok zijn liveband in het opnameproces. “Als artiest moet je je ontwikkelen,” verklaart Tim. “De vorige twee albums waren echt mijn platen, maar ondanks het plezier is het soms een moeilijk proces. Toen ik met de band de plaat live ging spelen was de sfeer direct zo goed dat het bij het derde optreden al duidelijk was dat we de volgende cd samen zouden maken.”

De plaat bevat enkele typische Christensen-ballads, maar vooral ook stevigere songs. Schreef je de tracks nadrukkelijk met de band in het achterhoofd?
“Ik heb expres veel op elektrische gitaar geschreven. Je krijgt dan toch een ander gevoel. Ook ben ik gaan experimenteren met een loopstation. Je neemt wat op en je speelt met jezelf mee. Eerst een percussieve gitaarlijn, dan een basloopje en vervolgens wat akkoorden om over te soleren. Ik vind dit verfrissend werken en ik doe het steeds vaker.”

Wat is exact de inbreng van The Damn Crystals?
“De band heeft veel gedaan met de arrangementen. Voordat we de studio ingingen hadden ze niets gehoord. We zijn dus gewoon begonnen, op een maandag gestart. Ik heb de ideeën expres kaal en onaf gehouden, de band had input op alles. Soms heb ik ideeën over hoe iets moet klinken, maar dan komt de drummer met nét een andere variatie die dan soms veel beter werkt. Dat is fijn!”

Je hebt natuurlijk eerder in bands gezeten, maar was het toch niet lastig om opeens weer meerdere kapiteins op het schip te hebben?
“Ik dacht dat loslaten moeilijker zou zijn. Ik ben een controlfreak en ik had de angst de controle te moeten delen. Ik heb me zo druk gemaakt dat het uiteindelijk best meeviel, haha! Aan het eind van het proces werd het moeilijker. Dan moet je beslissen over het weglaten van bepaalde partijen in de eindmix. Als je ze zelf hebt gespeeld doet het geen pijn, maar als je gitarist net alles gegeven heeft dan is het moeilijker. Soms kwamen we er niet uit, maar dan nam ik de beslissing. Uiteindelijk staat mijn naam bovenaan op de plaat. Maar we zijn allemaal zeer tevreden over het album. Sterker nog: ik ben nog nooit zo blij geweest met een cd! We zullen er zeker ooit nog wel eens een doen.”

Ooit? Dat klinkt vaag…
“Ik weet in ieder geval zeker dat er een opvolger komt. Nu denk ik dat het de volgende wordt, maar hoe ik er over een jaar over denk weet ik niet. Het geeft vrijheid om het met en zonder band te kunnen, net zoals Tom Petty met en zonder Heartbreakers opnam en Neil Young met en zonder Crazy Horse.”

Bij de vorige platen moest je band de plaat live gaan repeteren. Het is magisch als je plaat opeens tot leven komt. Dat element mist nu…
“Repeteren was inderdaad anders. De jongens hoefden niets meer in te studeren, want het waren hun eigen partijen. Daardoor ontstond er meteen een bandvibe die ik voorheen miste. Ik hou ervan om soloartiest te zijn, maar het is ook heel leuk om met een goede band te spelen. Eigenlijk was het nu spannender dan anders. We zijn nu op tour in Denemarken, de band heeft nooit zo goed gespeeld, er is energie, iedereen is betrokken. Hiervoor waren ze toch meer ‘hired guns’ en nu spelen ze hun eigen nummers.”

In Denemarken ben je al een superster en daarom mocht je op tv een Beatlesquizje doen tegen niemand minder dan Noel Gallagher. Jij won. Waar ben je trotser op: op je nieuwe album of op winnen van Noel Gallagher?
“Haha, ja, dat was een moment om trots op te zijn! Noel bleek een ontzettend aardige vent en is helemaal niet arrogant. We houden allebei van oude instrumenten en Mellotrons. In juni ga ik een groot McCartney-project doen, omdat de ex-Beatle zeventig wordt. Noel zal me vast al vergeten zijn, maar ik ga hem toch vragen of hij op een song mee wil doen. Maar om op je vraag terug te komen: ik ben trotser op het album!”

Wat zijn de plannen voor de nabije toekomst?
“We gaan veel spelen. In mei komen we naar Nederland en daar hebben we echt zin in. Iedere keer als onze boeker shows heeft in Nederland staan we te juichen. En dat zeg ik echt niet in ieder land. Nederlanders zijn heel toegewijd. Ze gaan niet naar een band om bier te drinken, maar ze luisteren echt en ze zij gefocust op de muziek. Dat maakt het optreden prettig. In Denemarken zijn we mainstream en daar komen de mensen naar onze show omdat we bekend zijn, omdat het cool is of omdat ze bier willen drinken. In de kleinere Nederlandse zalen treffen we alleen liefhebbers. Die zingen niet alles woordelijk mee, zoals in Denemarken, dus we moeten ons meer bewijzen. We willen iedere bezoeker waar voor zijn of haar geld geven.”

LIVEDATA 18 mei Bosuil, Weert 19 mei Paard van Troje, Den Haag 20 mei Tivoli De Helling, Utrecht 21 mei Melkweg, Amsterdam 23 mei Mezz, Breda 24 mei Hedon, Zwolle

Tekst: Ruud Van De Locht Beeld: Patsie Borgers

Wij kampeerden op zondagmiddag echter voor het hoofdpodium om Mory Kanté aan het werk te zien. De eerste Afrikaanse artiest die meer dan één miljoen exemplaren verkocht van één en dezelfde single.Yéké Yéke is 25 jaar oud en schalt nog dagelijks uit één of andere radio tussen noord- en zuidpool. De Guinese griot is vandaag 62 en dat laat zijn sporen. Hij komt erg sloom en traag op gang, maar wordt gelukkig gecoverd door een voortreffelijke bende muzikanten en twee vrouwelijke backing vocals die de slome locomotief op gang trekken. Gaandeweg komt die op stootkracht en zwellen de ‘african beats’ aan. En ook ‘the godfather’ himself komt op dreef, vooral wanneer hij achter zijn geliefkoosde kora plaatsneemt. Amusant, niet minder maar ook niet meer.

Ritmisch benenspel
Dan zijn we een stuk meer onder de indruk van Bai Kamara Jr., singer-songwriter uit Sierra Leone, die vanuit Brussel de wereld tracht te veroveren. Hij heeft nog een pak werk voor de boeg want kon in Boom niet op grote belangstelling rekenen. Maar dat is onterecht want deze man heeft een erg bijzondere, krachtige stem die gloeit van soul en funk. Bovendien oogt Bai Kamara Jr. erg goed en gezwind op het podium met zijn ritmisch benenspel. Samen met zijn band brengt hij een erg snedige set die zowel jazz- hiphop- als stevige rockinvloeden verwerkt. Bovendien verdient hij zijn plaats op een festival als Mano Mundo. De thema’s van zijn muziek zijn sociale ongelijkheid, politieke en economische vluchtelingen, het milieu en persoonlijke relaties. Hij werkte o.a. met Youssou N’Dour voor een project van UNHCR en is tevens ambassadeur voor Amnesty International voor wie hij meerdere benefietconcerten organiseerde en speelde. In 2007 toerde Bai trouwens met Vaya Con Dios dat zijn song Substitute coverde.

Het Portugese Terrakota mocht Mano Mundo 2012 afsluiten met een totaalspektakel dat ze zelf omschrijven als ‘world massala’; een mix van een hoop diverse muzikale fusies. Wanneer de band in ‘overdrive’ gaat, doet hij een gooi naar de Portugese versie van Manu Chao. Bij Terrakota ook veel aandacht voor het oog. Bijwijlen krijgen we echte spektakelstukjes te zien waarin een halfnaakte, aantrekkelijke, danseres-zangeres, buikdanswerk en vuur centraal staan. Lekker feestje om af te sluiten…

Tekst: Arnold Scheepmaker Beeld: David McCrindle

Zanger/gitarist Jordan Gatesmith maakte op vroege leeftijd al uitstapjes richting de westkust. De nu pas negentienjarige Jordan zat gedurende zijn hele tienertijd in tal van bandjes (van een metalband tot een groep die luisterde naar de veelbelovende naam Gay Animals) maar pas toen hij Howler begon was er vanuit Engeland (en dan met name vanuit muziekweekblad NME) gelijk veel interesse. Terecht, want het debuut van het vijftal mag er zijn. Loom ingespeelde indierock met punky vibes en vocalen die soms aan een zwalkende Joey Ramone doen denken (America bijvoorbeeld). This One’s Different heeft qua ritmiek echter iets van The Strokes weg en Told You Once groeide, misschien ook wel een beetje geholpen door de sexy videoclip, uit tot een incrowdhitje.

LiveXS sprak enkele maanden geleden met Jordan die de betiteling ‘smart young kid’ verdient. In mei is zijn ze terug in Nederland en spelen ze hun hyper catchy maar ook viezige sludgetunes onder meer tijdens London Calling in Paradiso.

Je hebt net met The Vaccines in Engeland getourd. Geen slechte combi lijkt me.
Jordan: “Absoluut niet nee. Ik ben letterlijk net klaar met die tour want gisteren hadden we ons vaarwelfeestje en werden we flink bezopen. Sterker nog, het werd later en later dus ik heb vannacht niet geslapen en ben toen op een vliegtuig naar Amsterdam gestapt. Dus als ik straks gigantisch instort moet je me maar even wakker porren.”

In Beach Sluts zing je zinnen als ‘I ain’t worth your time’ en ‘drinking in the afternoon’. Klopt het dat dat nummer niet verwijst naar meisjes met een dubieus liefdesleven maar naar jezelf? Dat je rondhangt op het strand, vrij weinig doet en dus eigenlijk een beetje de beach slut uithangt?
“Haha, dat heb je inderdaad goed gehoord. Er zit nog wat meer in, maar dat is wel de hoofdbetekenis. Het verwijst ook naar een hele roedel van Californische bands die altijd maar naar het strand verwijzen met hun songtitels. Dan kiezen wij juist voor een lekker ranzige titel.”

Ik kan sowieso wel wat vragen stellen over de titels van flink wat songs. Jullie lijken het er bijna om te doen.
“We zijn een behoorlijk sarcastische band. Howler neemt zichzelf niet honderd procent serieus. Natuurlijk staan we wel volledig achter de muziek die we maken, maar kijk alleen al naar de titel van ons debuut, America Give Up. Veel botter kunnen statements niet worden. Het is de ultieme fuck it. Zo steken we ook wel een beetje in elkaar.”

Ik wilde vragen waar je zelf zoal naar luisterde toen je opgroeide omdat veel genres een klein beetje van invloed op jullie sound zijn geweest, maar je bent pas negentien…
“Toch kan ik je wel antwoord geven. Toen ik een jaar of veertien was luisterde ik eigenlijk alleen naar punkrock. Black Flag, Dead Boys, Dead Kennedies, dat soort dingen. Daar komt onze middelvingermentaliteit vandaan. Daarna ging ik me meer richten op dingen als Velvet Underground, Iggy Pop… ik heb op jonge leeftijd best veel graafwerk gedaan.”

Dat hoor je ook wel terug. Veel van jullie songs zijn rauw, andere meer indie en jengelender… ik moest lachen om de video van Told You Once. Dat idee met dat aerobic-klasje, wie bedacht dat?
“Ik. Het moest een funvideo zijn, lekker bizar. Ik moest er slick uitzien en toch vuig klinken en vooraan staan bij een groep mensen die aan het aerobic deden.”

Enig idee hoe groot jullie gaan worden? Het kan in jullie geval echt twee kanten op.
“Klopt. Dat weet je toch nooit, maar wat voor mijzelf absoluut moest kloppen was dat we een veelzijdig album maakten. In eerste instantie wilde ik focussen op popliedjes, daarna bleken mijn roots toch door te klinken waardoor we rauwer waren dan ik verwachtte. Ik ben in ieder geval blij dat we niet heel erg ‘het geluid van nu’ hebben. Dat kan nu in je voordeel werken, maar twee jaar later klink je al gedateerd. Ik denk dat deze songs over een paar jaar nog tof gevonden zullen worden.”

In Told You Once zing je ‘I hate myself more than I hate you’. Waarom precies?
“Het gaat over haat-liefdeverhoudingen met je vrienden. Ze komen op je pad, je kiest ze niet echt uit. Er is een klik, maar soms vraag je je ook af waarom je met deze lui rondhangt. Soms weet je niet of gezeik aan jou of aan die ander ligt. Dat gevoel wilde ik verwoorden. Meestal ligt het natuurlijk allemaal aan mij, haha.”

LIVEDATA 18 mei London Calling @ Paradiso, Amsterdam 19 mei Rotown, Rotterdam 24 mei Trix, Antwerpen 25 mei de Zwerver, Ostend 15 juli Festival Benicassim, Benicassim 17-19 augustus Lowlands, Biddinghuizen

Het aangeboden menu oogt in ieder geval erg lekker en is heel divers gekruid. Voor de zware metalen zorgen o.a. Motörhead, Godsmack en Mastodon. Publiekstrekkers worden ongetwijfeld Snow Patrol, The Kooks en Mumford & Sons. Voor een intense live-ervaring moet je zeker eens langslopen bij Justice, The Kills, Dropkick Murphys, Deadmau5 en Triggerfinger. Modestep en Dirtyphonics gieten respectievelijk een scheut Londense en Parijse dubstep over het podium uit, Pittsburgh-rapper Mac Miller voegt de nodige rhymes toe, terwijl Two Door Cinema Club indie-waves over het festivalterrein blaast.

Tot slot steun je tevens het goede doel wanneer je Rock A Field bezoekt. Van elk verkocht ticket gaat er één euro naar Friendship International, een NGO in Bangladesh die het geld zal gebruiken voor de renovatie van de Rainbow Warrior. Het vroegere Greenpeace-schip wordt omgebouwd tot een drijvend hospitaal in de Baa van Bengali.

Meer info: www.rockafield.lu

Kijk voor meer informatie over al deze opties op de website van Dour.